Obozowo

W domu:

Kiedyś proces pakowania trwał u mnie chwile – kostium kąpielowy, klapki, jakaś książka i kilka sukienek. Teraz – zmierzyłam czas niczym na treningu – pakowałam siebie i Stacha prawie dwie godziny. Młody człowiek, który jeszcze nie ma metra długości, ma więcej rzeczy niż Święty Mikołaj w swym worku. Myślałam, że jako stara doświadczona matka wzięłam wszystko. Gdzie tam. Już drugiego dnia  wieczorem zorientowałam się, że nie mamy off’u  przeciw komarom.

W podróży:

Podróż samolotem z Wrocławia do Palmy, sprawia, że czuję się jak przybysz ze wschodniej tundry na salonach u arystokracji. W samolocie tanich linii jest toaleta przewidziana dla rodziców z maluchami, a posiadanie małego dziecka jest przepustką do pierwszeństwa przy odprawie i wejściu na pokład poza kolejnością. Ponadto dziecko może mieć osobny bagaż podręczny. Nie musicie się więc głowić nad tym, jak wy to wszystko pomieścicie do jednej torby, możecie mieć dwie. Poza tym cały czas mogliśmy mieć ze sobą spacerówkę, z którą rozstaliśmy się dopiero przed wejściem do samolotu.

I co najważniejsze obeszło się bez ipada 😉

Port de Pollença:

Po niecałych trzech godzinach lotu jesteśmy oderwani od codzienności. Tu nikt nie straszy PISem, a powietrze przesiąknięte jest sosnowo-cytrusową nutą. W dwa tygodnie, zapomnimy o Polsce. Majorka to dzikie plaże, skaliste zatoki, lasy, łąki, pastwiska, przejrzyste wody o turkusowym odcieniu i wąskie uliczki wśród starych kamiennych domów. Ale co najważniejsze – Majorka to raj dla kolarzy! Wypożyczenie auta dla 3 osobowej rodziny jest tu tańsze niż pożyczenie 3 rowerów! Drogi ciągną się tu niczym wstążki. Serpentyny, górskie przełęcze, urwiska, klify. Albo asfalt tonący gdzieś w wodzie. Ruch jest tu niewielki, a kierowcy nie jeżdżą szybko i są przyzwyczajeni do rowerzystów, którzy o tej porze roku stanowią nieodłączny element rzeczywistości.

fot. Michał Kuczyński

Zamieszkamy w niewielkim miasteczku Port de Pollença – na północnym koniuszku wyspy w sąsiedztwie gór Sierra de Tramuntana.

Na miejscu jest wszystko czego nam trzeba – otwarty basen 25m z podgrzewaną wodą, serwis i sklep rowerowy, pomieszczenie na rowery i pyszne jedzenie.

7:30-8:00

Jesteśmy już po rodzinnym śniadaniu. Podczas gdy inni delektują się cappuccino i chrupiącym, pachnącym croissantem, my w biegu łapiemy coś do jedzenia, lecąc do kąta i wpychając sobie jak najszybciej do ust, prawie sie dławiac. W ostatnim czasie nasz Stach uwielbia eksperymentować z jedzeniem. Mimo, iż ma przed sobą pełny talerz, lubi i ma ochotę na to co leży akurat na naszych. Rzuca się na mój kotlecik, jakby spodziewał się znaleźć w nim złoty pierścionek.

Pozostaje nam obserwować bezradnie jak szczęście naszego dziecka rośnie, a porządek wokół maleje.

8:00-9:30

Ze stołówki biegniemy  na plac plac zabaw, a tam obowiązkowe kilkaset skłonów. Schylanie, podnoszenie, schylanie, podnoszenie… Układanie, zbieranie…  Po kwadransie jestem mokra od potu niczym maratończyk na mecie. Gdzieś w tym bałaganie jest moja koszulka rowerowa. O jest. Na ramieniu plama po kaszce. Na suwaku zasuszony banan. Gdzie komórka?! Ładowała się. Gdzie Garmin? Pokój hotelowy wygląda jak ruiny Berlina w ’45 a ja codziennie próbuję wyciągać z tego bałaganu jakieś wartościowe cegły i układać je od nowa.

Dzieci, szczególnie małe, rozprzestrzeniają się po domach szybciej niż kosmos się rozszerza, niż rosną nam biodra od bagietek i długi frankowiczów.

9:30-14:30

Trening rowerowy. Nareszcie mogę odpocząć. To nic, że na horyzoncie najbardziej stromy podjazd (największe maksymalne nachylenie Port de Sa Calobra 12.6%). To nic ;). 13-kilometrowa górska serpentyna wije się wśród skał lekko pod górę, by następnie opaść kilkaset metrów nad sam brzeg Morza Śródziemnego. Najsłynniejszym odcinkiem tej drogi jest Nudo de la Corbata („Węzeł Krawata”), na którym trasa zakręca pod kątem 270 stopni i biegnie pętlą pod wiaduktem. Poplątana niczym spaghetti szosa jest bardzo popularna wśród kolarzy. Wysiłek w takim krajobrazie jest… niemal bezcenny.

Na wakacje wzięliśmy rodziców i czuliśmy się za nich odpowiedzialni ;). Po powrocie do hotelu następowała więc zmiana warty. Rodzice na rower, my na bieg z malcem lub na basen.

fot. Michał Kuczyński

18:30

Pod koniec dnia koronny posiłek, kolacja! Nie mam siły na jedzenie. Dzieci milkną tylko gdy śpią. Najpierw uśpię synka, jak go uśpię, to coś zjem. Jednak wolę jego sen wykorzystać na to, że na chwilę i ja się położę. Przecież zjeść mogę jutro. Z głodu nie umrę. Nigdy nie jest się za szczupłą ani za bogatą ;).

I tak, męczymy naszego małego Stasia. W 20 stopniowym upale wybieramy się z nim na objazd wyspy.

Popatrz Stasiu—te kaktusy są większe niż ty cały. Popatrz Stasiu—oliwki są jeszcze malutkie i zielone, dojrzeją późna jesienią. W tym smaku zakochasz się od pierwszego tłoczenia. Popatrz Stasiu,to tu, w dolinie u stóp porośniętych sosną gór Tramuntana, leży przepiękna Valldemossa, miasteczko, które w 1838 roku gościło może najsłynniejszych zagranicznych turystów na wyspie – George Sand i Fryderyka Chopina. Popatrz Stasiu, widzisz te żółtozielone piłki na straganie? To melony. Zobacz jak słodko i mocno pachną. Popatrz Stasiu, kto tak zwinnie przeskakuje między skałami. To kozice. Bardzo lubią chrupki kukurydziane 😉

Spróbuj Stasiu, co to za kwaskowaty smak? To świeżo wyciskany sok z pomarańczy. Można go tu pić na każdym rogu. Stasiu widzisz tą ciuchcię, która wygląda jak wypożyczona ze sklepu z zabawkami?  Liczy sobie dokładnie 100 lat. Wyrusza ze stolicy Majorki, sapiąc i klekocząc, pokonuje 27 km w ciągu godziny.

Mimo, że podróże z małym dzieckiem to upiorna logistyka (pieluchy, wózek, mleko, odparzona pupa) to może w dorosłym życiu człowiek ten odróżni jednak Majorkę od Minorki. O ile te podziały będą jeszcze wtedy istniały… Oczywiście, być może nasze dzieci z tych wczesnych podróży nie mają żadnych wspomnień. Za to my je mamy! Więc nie jest tak źle. Ponadto zawsze można obronić się słowami—każde wspomnienia odkładają się ponoć w piwniczkach i suterenach naszych umysłów.

Wózek do zadań specjalnych ;)

Nasz Maluch od zawsze nudził się leżeniem. No chyba, że się z nim biegało 😉 Początkowo służyła nam do tego pożyczona gondola. Jednak z uwagi na bezpieczeństwo oboje uznaliśmy, że lepiej będzie poszukać innych rozwiązań… Michał przeanalizował rynek i oznajmił , że tylko jeden wózek spełnia wszystkie nasze kryteria – Chariot CX1 marki Thule. Natomiast ja nie miałam pojęcia, że są na świecie takie super kosmiczne modele wózków! CX1 przypomina trochę TRANSFORMERS i będziecie zaskoczeni jakie może przybrać formy! Po drobnych modyfikacjach oprócz oczywistej wersji biegowej można go używać jako przyczepki do roweru a zmieniając mu koła na płozy można ciągnąć za sobą podczas jazdy na biegówkach. Mając więc odpowiedni zestaw możemy biegać na nartach, jeździć rowerem lub na rolkach, uprawiać jogging, trekking i nordic walking! Niestety triathloniści – pływać się nie da ;).

Prawie wszystkie modele występują w wersji jedno i dwuosobowej i nadają się do transportu dzieci od wieku niemowlęcego do 7 lat! Na początku, kiedy  Stach nie potrafił jeszcze samodzielnie siedzieć, miał około 4 miesięcy, zawieszaliśmy wewnątrz przewidziany na takie okoliczności hamak. Nasz mały pasażer podziwiał świat w pozycji półleżącej, nie obciążając kręgosłupa.

Ponadto wózek doskonale chroni przed deszczem, wiatrem słońcem a nawet spalinami, kurzem i hałasem za pomocą wygodnych i łatwych w zaciąganiu elementów takich, jak moskitiera, panele przeciwsłoneczne albo przezroczysta, plastikowa kurtyna. Sprytnie skonstruowana osłona przodu pomaga w regulacji temperatury wewnątrz wózka.

Do tego jest lekki i łatwy do prowadzenia, nawet w trudnych warunkach, a w wersji spacerowej skręcają mu się przednie koła. Można manewrować z nim na co dzień, przeciskając się wśród regałów w sklepie, gdy do dziecka przytoczonych jest dziesięć kilo oprzyrządowania. Można biec wyboistą leśną ścieżką, mimo że w środku śpi Maluch, czy pokonać rowerem karkołomny zjazdy bez obaw o wstrząsy.

Solidny i piękny. Umieszczenie go w bagażniku nie wymaga umiejętności Davida Copperfielda, a po złożeniu nie zajmie w nim całego miejsca. Ba jako dziecko z pewnością marzyłabym o takim wózku. Niestety nie miałam szansy. Kiedy byłam maluchem jeździłam strasznym gratem. Teraz jako mama mogę to wreszcie nadrobić 😉 Nic dziwnego, że Mały Stach gdy tylko szykujemy się do wyprawy, śmieje się całym sobą i oczy robią mu się wesołe. Ale chyba najbardziej cieszy się, że może spędzić więcej czasu z mamą i tatą, a my rodzice nie musimy zastanawiać się które z nas danego dnia zostaje z Malcem, a które idzie sobie pośmigać ;).

Mam też wrażenie, że napotkani przechodnie uśmiechają się do nas częściej, niż gdy biegaliśmy sami 😉

P.S. Macie namiary na jakieś tanie rowerki biegowe;)?

Dzień Mamy

Po raz pierwszy obchodzę Dzień Matki jako matka, a nie córka. W tym dniu życzę sobie, aby mój synek nie czuł się nigdy przytłoczony moimi marzeniami, ale jednocześnie, aby nikt nie odebrał mi prawa do marzeń :).

image

Mój nowy partner treningowy

Nadszedł czas by postawić kolejny krok. Mam nowego partnera treningowego

Rozpoczęliśmy współpracę w kwietniu
i na początku nie znaliśmy się zbyt dobrze, ale już wtedy miałam przeczucie, że ten
związek będzie miał bardzo silną więź…

Mój nowy sparingpartner  wyzywa mnie na pojedynek w sposób, którego nigdy
wcześniej nie doświadczyłam. W początkowych miesiącach szybko znalazł nieznany dotąd poziom
wyczerpania, szczególnie po naszych porannych sesjach.  Ten nowy dodatek do zespołu ciągle krzyżuje mi
szyki i to na wszystkich  poziomach
energetycznych mojego organizmu.

Nudzi się dużo szybciej i często już po 40 minutach truchtu chce wracać do domu, ale ja się z tego powodu nie oburzam. Za to uwielbia rower i pływanie, co cieszy mnie szczególnie. To jedyna taka istota dla której jestem gotowa odpuścić… byle tylko jemu było znośnie 😉.

I tak
już się zaprzyjaźniamy od 5-ciu miesięcy. Możemy na siebie
liczyć. Zdobyliśmy srebro w Sierakowie, choć jeszcze o sobie nie wiedzieliśmy. Wszystko układa się wspaniale, jestem zmotywowana, czuje przypływ pozytywnej energii, chęć do
pracy i nowych wyzwań!  Po prostu CZUJĘ ŻE ŻYJE (!) z moim nowym kolegą szkolenia i wiem, że nie mogłam dostać
lepszego kumpla! 😉 

Poznajcie Stacha:

image