Pierwotny charakter

25 maja 2013

Od narodzin Rat-u wprowadzony został kult prowadzenia dzienniczków treningowych i skrupulatne gromadzenie w nich danych. Analizujemy dystans, tempo, tętno ostatniego treningu. Zupełnie tak jakbyśmy wychodzili z założenia, że jeśli nasz dzienniczek będzie wypełniony wzorowo, występ na zawodach też będzie na medal …

Kiedyś „w poprzednim wcieleniu” uwielbiałam długie wycieczki rowerowe. Braliśmy bułki do plecaka, skrzykiwaliśmy znajomych i na rowerach przemierzaliśmy nieznane nam szlaki. Po wielu godzinach jazdy docieraliśmy do celu naszej podróży kompletnie wyczerpani, spoceni i głodni, ale szczęśliwi. Nie mieliśmy pojęcia jaki dystans pokonaliśmy, ile spaliliśmy kalorii, jakie mieliśmy maksymalne tętno. Nie mieliśmy pulsometrów, nie było żadnych pozycji w dzienniczku treningowym do odhaczenia. Bazowaliśmy na naszych odczuciach. Wszystko miało spontaniczny charakter, dokładnie taki jaki sport i przygoda mieć powinny. Stopniowo odkrywałam tam prawdziwą siebie.

Poznawałam ludzi szalonych, pełnych pasji. Razem przemierzaliśmy jabłkowe sady gór Kocich niejednokrotnie wracając do domu obładowani owocami poupychanymi w kieszeniach koszulek. Opychaliśmy się czereśniami tak soczystymi, iż powinno się je jeść tylko w wannie, jest się w soku po łokcie . Kiedy indziej z rowerami pod pachą przedzieraliśmy się przez gęsty las, usiłując ominąć strażników w drodze na Śnieżkę (wjazd rowerem na teren Karkonoskiego Parku Narodowego jest zabroniony)

.

Przemierzaliśmy różne pasma górskie. Z Borówkowej (http://www.borowa.gamasoft.pl/index.php?dx=102 ) zamiast na stronę Polską zjechaliśmy do Czech, co oczywiście wiązało się z ponowną mozolną wspinaczką prawie na sam szczyt. Innym razem zjeżdżając z Wielkiej Sowy zabłądziliśmy myląc szlaki. Przed spędzeniem nocy w lesie uratował nas sympatyczny tubylec w pikapie.

 

W Bieszczadach mieliśmy spotkanie oko w oko z Żubrem.

 

Przeprawialiśmy się przez rzekę. Brodziliśmy w błocie po kolana.

W strugach deszczu braliśmy udział w pielgrzymce rowerowej do Częstochowy

a czasem zabieraliśmy rowery trochę dalej…

 

Uwielbiałam wszystkie te wyprawy, które nieraz trochę nam się przedłużały. Chwilami nie było łatwo…

Sport stawał się dla mnie prawdziwym źródłem radości, siły, wytrwałości, zaradności i niezależności.

Właśnie w niedzielę, trener skazał co po niektórych na 480 minut tortur na siodełku rowerowym Wniebowzięci (?!)pomknęliśmy z Michałem na przełęcz Walimską przez Tąpadła, Świdnicę, Zagórze. Od rana klekotały bociany, ptaki przekrzykiwały się bezustannie, jakby nerwowo, przypominały wściekłych posłów w polskim sejmie. Rzepakowych pól zatrzęsienie. Obejrzeliśmy z Michałem fasady i ogródki wszystkich domków w mijanych wsiach, wdrapaliśmy się na kilkanaście górek (rowery powinny mieć możliwość napędu na 2 koła) i dojechaliśmy do centralnego punktu w Walimiu, czyli spożywczaka, sycąc głód Big Milkami. I wspięliśmy się na tą wielka góra, której końca nie było widać, choć tyłek bolał od sadystycznego siodełka . I znów śmialiśmy się, gdy któreś z nas padło trupem . Istne wariactwo. Ale najlepszy i tak był finisz na przełęcz. Michał jest już na tyle dobry, że ściganie z nim graniczy z cudem. Więc dłubie sobie w większości przypadków sama, podziwiając oddalającą się sylwetkę. A podziwiam tylko wtedy, gdy mam siłę podnieść głowę Taka praca tlenowa w górach.

 

Oczywiście, musimy traktować triathlon poważnie, a znajomość własnego organizmu jest bardzo ważna, ale czasem ważniejsza jest zdolność do czerpania radości z wiatru we włosach, do cieszenia się samą istotą uprawiania sportu . Chciałabym bardzo, by za lat kilka ruch sprawiał nam taką właśnie frajdę…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *